روزگـار قـوامـی

تساوی حقوق

mrghavami — Sat, 09 Aug 2008 11:07:18 GMT

دیشب که در یکی از پیتزا فروشی های "رشت"، با دوستی ، در حال خوردن شام بودم ،یک نفر با سازش جلوی در آمد و شروع کرد به نواختن . با دیدن و گوش دادن به صدای " آکاردئون" نا خود آگاه به یاد مترو های "پاریس" و صدای " ساکسیفون" که در تمامی دالان های زیرزمینی آن به گوش می رسد ، افتادم .

دیشب نفهمیدم شام چه خوردم و کی تمام شد و کی به خانه برگشتم.چون در تمامی لحظات داشتم به این موضوع فکر می کردم که بین من که در "رشت" به صدای "آکاردئون" هنرمندی فقیر گوش می دهم با آن شخصی که در "پاریس" به صدای "ساکسیفون" هنرمند فقیری گوش می دهد ، تفاوت های بسیاری وجود دارد .

اما بین این هنرمند فقیر رشتی و آن هنرمند فقیر پاریسی هیچ فرقی وجود ندارد ...

-------------------

پی نوشت :

منظورم از نداشتن فرق اینه که جفتشون فقط به این فکر میکنن که پولی در بیارن و بتونن باهاش زنده بمونن همین .

وگرنه فکر نمیکنم هیچ فقیری در پی سرمایه گزاری توی بازار بورس یا تجارت فرش ایرانی باشه ...

قاتل حرفه ای

mrghavami — Tue, 05 Aug 2008 13:22:18 GMT

راجع به دختر 25 ساله ای که مرده چی می شه گفت ؟ که زیبا بود و باهوش .که موتزارت و باخ رو دوست داشت .و بیتل هارو ... و من رو !

چیزایی توی دنیا هست که هیچی در موردش نمیشه گفت . یعنی بهتره که چیزی در موردش گفته نشه . چون هر کلمه ای که دربارش بگیم همین طور ارزشش پایین تر میاد و بهتره فقط وفقط سکوت کرد . درسته خیلی سخته ولی باید سکوت کرد .

ولی نمی کنیم . سکوت ، نمی کنیم . چون همیشه عادت داریم کار آسون رو انجام بدیم . آسون ترین راه همیشه کم آوردنه . سعی می کنیم خودمون رو کنترل کنیم ولی چون سخته و ما ضعیفیم خیلی زود کم میاریم و سکوت رو میشکنیم . به داد میایم . که چرا اینطوری شده ؟ چرا من ؟ آخه این عدالته؟

آره . این عین عدالته . چون این همونیه که ما می خوایم. همونیه که دیشب دیدیم . همونیه که قبل از انجام کار انجامش دادیم .

ما که قبلا انجام دادیم پس چرا حالا ناراحتیم که چرا دختر 25 ساله مرده ؟ ما که دیشب خودمون کشتیمش . ندیدی؟ باور کن دیدی که کشتیش ولی نمی خوای به یاد بیاری .

تو که کشتیش. همه هم میدونن کار تو بوده . پس اگه کسی ازت پرسید فقط سکوت کن . و قبول کن که کار تو بوده. به جای عذاداری تا چهل روز هم ، چهل شب فکر کن که دختر 25 ساله ی بعدی رو نکشم . آخه شاید دیگه دختر 25 ساله ای جلو راهت سبز نشه ها .

اگه هم دوست داری می تونی خود خواه باشی . لااقلش اینه که از بین بد و بدتر ، بد رو انتخاب کردی و خودخواهی هم اینه که اگه خیلی توانت پایینه و هیچ قدرتی برای کنترل خودت و نکشتن اون نداری .... صبر کن و کار بدتر رو که کشتن خودته انجام نده . باور کن این یکی بدتره . اگه کم توانی بکشش واسه این که خودتو نکشی . خودخواه باش واسه این که زندگی ادامه داره . و این تویی که باید ادامش بدی نه اون .

می دونم سخته . می دونم عادت کردی کار آسونه رو انجام بدی چون منم همچین قوی نیستم پس پیشنهاد می کنم (نگفتم توصیه) که : (( بـــکـــشـــش )) . کشتن اون بهتر از خودکشیه عزیزم .

-----------------------

پی نوشت :

با نوشتن این چنین متن هایی اصلا قصد نصیحت به شخص خاصی را ندارم . تنها دلیلم این است که هرگاه مطالب وبلاگ را مرور کردم باز هم عقایدم برای خودم مرور شود .

همای مستان

mrghavami — Tue, 15 Jul 2008 07:54:49 GMT

این چه حرفی است که در عالم بالاست بهشت ؟

هر کجا وقت خوش افتاد ، همانجاست بهشت

دوزخ از تیرگی بخت درون تو بود

گر درون تیره نباشد همه دنیاست بهشت

صعودی روندگرا با کایزن

mrghavami — Sun, 13 Jul 2008 19:39:18 GMT

در اقتصاد ژاپن فلسفه ای وجود دارد به نام " کایزن " که اگر در یک جمله خلاصه کنیمش به پیشرفت همه روزه و همه جانبه ی کارها گفته می شود . این فلسفه باعث پیشرفت روز به روز ژاپن کوچک و جنگ زده شد تا امروز که می بینید و می دانید .

ژاپنی ها با توجه به این فلسفه در کارها " روند گرا " هستند . یعنی بیش از همه به انجام درست و روندِ کار اهمیت می دهند و در نهایت هم به نتیجه ی مطلوب می رسند .

اما در مقابل آمریکا در اقتصادش کشوری " نتیجه گرا " محسوب می شود . یعنی روندِ انجامِ کار و چگونگی به ثمر رسیدنش چندان اهمیت ندارد . آنچه که اهمیت دارد رسیدن به نتیجه است .

انسان ها نیز در زندگی این چنین هستند . بر خی چون ژاپنی ها روند گرایند و گروهی نیز نتیجه گرا .

" من " : اما در این بین فلسفه ی ژاپنی ها را بیشتر قبول دارم و در تمامی مراحل زندگی از آن پیروی می کنم . چرا که ( گویند ) : نتیجه ی نهایی زندگی در روز قیامت و در جهانی دیگر مشخص خواهد شد و اگر من هر روز به فکر آن روز باشم همه ی زندگی را تباه کرده ام و در نهایت هم به نتیجه ی مطلوب نخواهم رسید . پس سعی می کنم در این دنیا خود را درگیر روند انجام اهدافم کنم .

زندگی برای من به منزله ی بالا رفتن از کوهی است بس بلند . گروهی هستند که در حین بالا رفتن از کوه فقط و فقط به قله فکر می کنند و به همین دلیل است که تمامی مناظر و زیبایی ها ی بین راه را از دست می دهند . زمانی هم که به بالای قله می رسند (در پایان عمر دنیویشان) می بینند که بقیه ی راه را باید سرپایینی بیایند و همین ... هیچ چیز خوشایندی در بالای قله وجود ندارد که توجه شان را جلب کند و سعی می کنند در راه پایین آمدن هرچه بیشتر از زیبایی ها لذت ببرند . اما آن موقع دیگر دیر شده و وقت انجام این کار ها نیست !

من با پایه ریزی زندگی روند گرا با توجه به کایزن ، در راه صود به قله از هیچ طبیعت زیبایی چشم پوشی نمی کنم و سعی می کنم به نحو احسن از آنها "لـــــــــــــذت" ببرم . هر از چند گاهی هم بین راه چادری میزنم و با قهوه و "می" و... خستگی را از تن بدر می کنم .

در حین بالا رفتن از قله بدین ترتیب که هیچ خستگی بر من مستولی نمی شود . پس وقتی به قله برسم و از آن بالا به راه طی کرده نظر افکنم باز هم لذت بخش است مرا . در راه پایین آمدن هم که تنها خاطرات را با همراهانم مرور می کنم و این چنین راه برگشت نیز برایم خوشایند خواهد شد .

در کل ، زندگی کوهی بلند است که آرام آرام از آن صعود می کنیم و در راه نیز کوه های کوچکی هستند که آنان را نیز می پیماییم . این کوه های کوچک برایم به منزله ی زنگ تفریحی هستند که بر انرژیم می افزایند .

بر خلاف من انسان های نتیجه گرایی هستند که همین کوهک ها برایشان "مرگ " است . در راه پیمودن این کوهک ها نیز فقط به قله ی بزرگ می اندیشند و بدین ترتیب وقتی این کوهک ها را پیمودند هرگز از آن لذت نخواهند برد .

جالب است نه ؟ قبل از رسیدن به هدف هر روز و شب به نتیجه فکر می کنند و از راه باز می مانند . در نهایت که به هدف رسیدند اصلا فراموش می کنند که روزی و شبی را برای این هدف تباه کرده اند . پس چرا ، حال از آن لذت نمی برند ؟ این هدف تمام شد بلافاصله فکر و عذاب دیگری جانشان را به لب می آورد . توجه کنید که نگفتم عمل فقط و فقط گفتم فکر . ای کاش که عمل بود نه فکر و توهم و رویا ...

از یک سو آبشارهای زیبایی که با فریاد به پایین سقوط می کنند و چمن های سفید پوشی که برف منجمدشان کرده و "جنی" و "بارت" روی آن دنبال هم می دوند و از سوی دیگر سقوط یکی از دوستان و همراهان بر اثر وقوع بهمن یا خوابیدن در شبی با " چند ده " درجه ی سانتیگراد زیر صفر . این ها بخشی از آن هایی است که در راه می بینید و لمسشان می کنید اما هیچ کدام نباید باعث شادی بیش از حد ، یا حسادت و بی صبری ! و یا یاس و ترس از ادامه ی راهتان شوند . این ها همه و همه زیبایی های مسیرند .

ای کاش که نتیجه گرایان درکشان می کردند.

پی نوشت :

1.یادتان باشد تفریحاتی چون اسکی در کوه شما را صد ها متر به عقب می برد ! پس مراقب باشید . می توان هر لذتی را امتحان نکرد .

2.اگر قوانین کاینات را رعایت کنید هرگز به بهمن بر نخواهید خورد اگر هم خوردید جان سالم به در می برید .

3.جنی و بارت شخصیت های فیلم love story هستند . آنان نیز روند گرا بودند .

ما هممون بازیگریم ...

mrghavami — Fri, 04 Jul 2008 11:31:18 GMT

(اگر تنها ترین تنها شوم باز هم خدا هست) اگر ؟ همیشه این اگر برام سوال بوده .وجود این اگر یعنی شاید زمانی تنها ترین تنها شدم . شاید ؟ زمانی ؟ مگه غیر از اینه که ما همیشه تنهاییم ؟ زمانی که تنها نیستیم کی باهامونه ؟ یعنی یه مواقعی یکی دیگه میاد تو وجودمونو و ما تنها نیستیم اون مواقع . عقلتون چی می گه ؟ این امر امکان پذیره ؟ غیر از وجود خودمون شخص دیگه ای اجازه داره بیاد داخل وجودمون ؟ نه ! اصلا فرض که ما خودمون اجازه بدیم ، مگه می تونه بیاد ؟

تو کل دنیا هیچ کس وجود نداره جز " من " . یک و تنها یک نفر .اگه قرار باشه مشکل کسی حل شه فقط خود شخص می تونه با تمرکز و فکر کردن راه حلی براش پیدا کنه . حتی اگه دوستایی داشته باشه که می تونن کمکش کنن حاضر نیست کمکشون رو قبول کنه و فقط تصمیم خودش رو عملی می کنه .

گرچه در اکثر موارد آدما حق دارن . چون اطرافیان با چهره ی واقعی نمیان جلو . هر نوع نقابی که دلتون بخواد می زنن و با چهره های تزئین شده میان . میان که چی؟ کمک کنن ؟ کاش که کمک بود . میان که زیبایی نقابشون رو به رخ دیگرون بکشن . بگن که آره منم بزرگ شدم و یاد گرفتم چتو باید نقاب درست کنم . این شده دلخوشیشون .

البته در اکثر موارد حق با آدماست ! پس کار اشتباهیه که دیگران رو به حریم شخصی وجودم وارد کنم . فکر درست سودش واسه منه . فکر غلطم ضررش !

تنهاترین تنها بودم و هستم . اصلا تنها بودن مگه بده ؟ چه تو کنج یه پارک بزرگ و ساکت در حال خوندن کتاب میلان کوندرا باشم و چه تو یه پارتی با همه ی دوستای پسر و دختر . در هر دو حال تنهام .آخه اونام تنهان . اونا هم جز خودشون کسی باهاشون نیست .

لذت بردن از این یگانگی (تنهایی) واسم جالبه . چون همه با این وجود که تنهان ازش لذت نمی برن . فکر می کنن وقتی بین چند میلیارد آدم دارن زندگی می کنن دیگه تنها نیستن . ولی نمی دونن که لذت زندگی به اینه که تنها آفریده شدیم و تنها باید جواب پس بدیم ...

پی نوشت :

تابستونه . بارون می باره . ولی یک ساعتی بیشتر دووم نداره . بعدشم آفتاب می شه . صاف صاف . آسمون دلش گرفته بود که اینجوری بارید ؟ نه ! آسمونم یاد گرفته چه جوری نقاب بسازه واسه خودش .
همیشه حق با آدماست .
نکنه دیر بشه . غروب باید برم بیرون و هنوز نقابمو درست نکردم . زیاد کار نداره . الآن می رم روش کار می کنم . نیازش دارم .

گروه محبوبین

mrghavami — Tue, 24 Jun 2008 06:01:18 GMT

معمولا آدما ، اطرافیانشون رو به دو گروه تقسیم می کنن : اونایی رو که دوست دارن و اونایی که ازشون متنفرن !

اما من تقسیم بندی دیگه ای رو انجام می دم که توش فقط یک گروه وجود داره و اون هم گروه اول . یعنی یا دوستان و آشنایان و اقوام رو دوست دارم و اونا تو دایره ی زندگیم (دایره ای به شعاع بینهایت)هستن . یا اگه دوسشون نداشته باشم از زندگی و ذهنم پاکشون می کنم .

گروه اول که باعث پیشرفتم می شن و صحبت کردن و در کنارشون بودن برام خیلی مفیده . اما گروه دوم ، وجود خارجی نداره و چون اگه باهاشون باشم چیزی جز نگرانی و عصبانیت و اندوه برام بهمراه ندارن ، از زندگیم خط می زنمشون .

اما هستن دوستانی که وجود این گروه دوم براشون مهم تر از اون اولی محسوب می شه . گروه اول رو فراموش کردن و همه ی تمرکزشون رو معطوف این منفورین ساختن تا بتونن توجهشون رو جلب کنن یا به خودشون بقبولونن که اینا هم دوست داشتنین . واسه همینه که نه از اون گروه اول لذت می برن ، نه می تونن در نهایت این منفورین رو به راه بیارن و نه خودشون میفهمن که زندگیشون چی شد .

آخ که زندگی چه زیبا ست زمانی که جز دوستان دوست داشتنی به هیچ کس فکر نمی کنم . به خصوص چون از فهم بالایی برخوردارن(گروه اول) دیگه نیازی به تلاش بیشتر واسه جذبشون ندارم . اگه هم زمانی از حدشون خارج شدن یا حس کردم از نظر من دوست داشتنی نیستن با یه ماژیک قرمز یک خط پر رنگ روشون می کشم ... ! می گم از نظر من ، چونکه دلیل نمی شه نظر من کلی باشه و بشه به همه تعمیم دادش . نظریه شخصی که به خودم ارتباط داره . درست یا غلطش هم به سود یا زیان خودمه .

درون دلت شهر بندست راز

mrghavami — Thu, 19 Jun 2008 12:49:18 GMT

(( دیروز))

خیلی حالم گرفته ، حوصله ی هیچ کاریو ندارم حتی خوندن درسیو که فردا امتحان دارم. آخرین امتحان دانشگاست و تا سه ماه باید با همه ی دغدغه ها و مسایل دانشگاه خداحافظی کنم. البته اینو می دونم که دلیل اعصاب خوردیم این موضوع نیست ...

رفتم توی اتاقم که مثلا یه کم درس و مرور کنم . دیدم روی تختم دراز کشیده (...) هیچی نگفتم. اونم همینطور، تو فکر بود ... ازش پرسیدم :

_به چی فکر می کنی ؟ _هیچی نگفت ! _گفتم : به شوهرت که چرا با اون خانم رابطه ی صمیمی داره ؟ نکنه میترسی از دست بدیش . خب اگه از این ناراحتی طوری رفتار کن که نره به سمت یه زن دیگه . _هیچی نگفت . _ادامه دادم : حتما به خواهر شوهرت که چرا دیشب باهات اون برخورد و داشته ؟ می دونم کلا آدم درستی نیست ولی می شه تحملش کرد . _ بازم هیچی . _پس حتما به عروست داری فکر می کنی که چرا باعث شده عشق مادر فرزندی بچت کم بشه . یا اگه کم نشده طوری شده که کم تر ابراز می کنه بهت ؟ آخه عزیز دلم به عروست چه ربطی داره ؟ زندگی همینه دیگه قرار نیست پسرت تا آخر عمر بشینه ور دلت که ، باید درک کنی اونم رفته پی زندگی خودش ، همون طور که تو سی سال پیش رفتی پی زندگی خودت . _ بازم چیزی نگفت _ شایدم داری به دخترت فکر می کنی که کی بچه دار می شه و نوتو کی می بینی؟ حتمااونا واسه خودشون برنامه ی خاصی دارن . زندگی اوناست به من و تو ربط نداره که بهشون امرو نهی کنیم . _ هیچی نگفت ولی صورتشو برگردوند طرفمو نگام کرد . خیره شد بهم _ به اینا فکر نمی کنی پس به مشکلات پولی و قرض و بدهیات فکر می کنی ؟ اینام که بالاخره یه روزی تموم می شه . واسه همه هم هست .

حس کردم حالت چهرش عوض شد _با کمی تعجب بهم گفت : همه ی دغدغه های ذهنیم همینا بود ؟ چرا خودم اینجوری بهشون فکر نکرده بودم ؟ چرا حالا که تو گفتی حس سبکی دارم ؟ اصلا ببینم ، تو چطور همه ی فکرامو می دونی ؟ _ اینا که دیگه دونستن نمی خواد هر کی دو روز باهات باشه همه ی اینا رو می فهمه . نمی فهمه ؟ _راس می گی بس که من همه ی افکارمو میریزم بیرون بایدم اطرافیانم این طور بگن بهم . راستی ببینم تو چرا امروز گرفته ای ؟ می خوای منم حدس بزنم ؟ _نخواسته ! خودتو خسته نکن . چون چیزی نمی تونی بگی بهم . من ، کی ؟ کجا ؟ به کی ؟ شده که حرف دلمو بگم ؟ همه رو تو دلم نگه می دارم و خودمم حلش می کنم . اینطوری آرامشم بیشتره .

(( امروز ))

وای که چقدر روز خوبیه . آخ خدا جونم شکرت ! فقط یه کم فکر ، یه کم فکر نیاز داشت تا بتونم مشکلمو حل کنم و البته اندکی صبر. خوب شد دیروز خام نشدمو به کسی چیزی نگفتم . وگرنه ...ضمنا امتحانمم که خوب دادم ، اونم تموم شد .

ایمان قوامی ( خرداد 1387 )

بوف کور...

mrghavami — Tue, 10 Jun 2008 19:56:10 GMT

نمی دونم چی شد که تو این شب ابریه سرد و"قیر اندود" رفتم سراغ " بوف کور" و چند صفحه ی اولش رو که خوندم کل داستان مثل فیلم از جلوی چشام گذشت ...

بخونید :

(( در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا میخورد و میتراشد . این دردها را نمی شود به کسی اظهار کرد ،چون عموما عادت دارند که این دردهای باور نکردنی را جزو اتفاقات و پیش آمدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد ، مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می کنند آن را با لبخند شکاک و تمسخر آمیز تلقی کنند.زیرا بشر هنوز چاره و دوایی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن توسط شراب و خواب مصنوعی بتوسط افیون و مواد مخدره است.ولی افسوس که تاثیر این گونه داروها موقت است و بجای تسکین پس از مدتی بر شدت درد میافزاید .

آیا روزی به اسرار این اتفاقات ماوراء طبیعی ، این انعکاس سایه ی روح که در حالت اغماء و برزخ بین خواب و بیداری جلوه می کند کسی پی خواهد برد ؟

من فقط به شرح یکی از این پیش آمد ها می پردازم که برای خودم اتفاق افتاده و بقدری مرا تکان داده که هرگز فراموش نخواهم کرد و نشان شوم آن تا زنده ام از روز ازل تا ابد تا آنجا که خارج از فهم ادراک بشر است زندگی مرا زهر آ لود خواهد کرد . زهر آ لود نوشتم ولی می خواستم بگویم داغ آن را همیشه با خودم داشته و خواهم داشت .

من سعی خواهم کرد آنچه را که یادم هست ، آنچه را که از ارتباط وقایع در نظرم مانده بنویسم ، شاید بتوانم راجع به آن یک قضاوت کلی بکنم . نه فقط اطمینان حاصل بکنم و یا اصلا خودم بتوانم باور بکنم چون برای من هیچ اهمیتی ندارد که دیگران باور بکنند یا نکنند . فقط می ترسم که فردا بمیرم و هنوز خودم را نشناخته باشم زیرا در طی تجربیات زندگی به این مطلب برخوردم که چه ورطه ی هولناکی میان من و دیگران وجود دارد و فهمیدم که تا ممکن است باید خاموش شد ، تا ممکن است باید افکار خودم را برای خودم نگهدارم و اگر حالا تصمیم گرفتم که بنویسم ، فقط برای اینست که خودم را به سایه ام معرفی کنم سایه ای که روی دیوار خمیده و مثل این است که هرچه می نویسم با اشتهای هر چه تمام تر می بلعد. برای اوست که می خواهم آزمایشی بکنم : ببینم شاید یکدیگر را بهتر بشناسیم . چون از زمانی که همه ی روابط خودم را با دیگران بریده ام می خواهم خود را بهتر بشناسم .

افکار پوچ ! باشد ، ولی از هر حقیقتی بیشتر مرا شکنجه می کند . آیا این مردمی که شبیه من هستند که ظاهرا احتیاجات و هوی و هوس مرا دارند برای گول زدن من نیستند؟آیا یک مشت سایه نیستند که فقط برای مسخره کردن و گول زدن من به وجود آمده اند ؟ آیا آنچه که حس می کنم ، می بینم و می سنجم سرتاسر موهوم نیست که با حقیقت خیلی فرق دارد؟

من فقط برای سایه ی خودم می نویسم که جلو چراغ بدیوار افتاده است ، باید خودم را بهش معرفی بکنم . ))

این تمام حرف های امشبم بود که به کمک صادق هدایت بیان کردم . شایدم چیزی فراتر از اون .

راستی ... بارون گرفت ...

کتاب های شب امتحان

mrghavami — Fri, 06 Jun 2008 16:31:18 GMT

جمعی از دوستای دانشگاهیم :

باید با مسئولین تالیف و نشر کتب دانشجویی صحبت کنیم . باید یه چیز خیلی مهم بهشون بگیم . اینکه چرا فکر می کنن این کتابایی که می نویسن برای طول ترم دانشجویه ؟ یعنی واقعا نمی دونن کتاب ، چه 50 صفحه باشه چه 500 صفحه دانشجویای عزیز همشو شب امتحان می خونن ؟ آخه همه ناراحتن که چرا کتابا حجمش زیاده .

آخه یه فکری به حال ما بد بختا بکنین ! چون نمی تونیم کتابارو تو یه شب تموم کنیم . کتابای دانشجویی باید در حدی باشه که دانشجویای با انگیزه ی گلمون بتونن تو یک هفته (نه بیشتر) همشو بخونن .

خودم (ایمان قوامی ) :

به هر کدوم از رفقا زنگ می زنم که واسه آخر هفته یه سر بریم بیرون و گشتی بزنیم تا حال و هوامون عوض شه جواب رد می ده بهم . آخه شبای امتحان نزدیکه و هنوز نتونستن نصف کتابارم تموم کنن . خب مشکل من چیه که عادت دارم کتابا رو با استاد و کلاس جلو ببرم ؟ یعنی واقعا مشکل منه ؟ شایدم من هنوز با جو دانشگاه آشنا نشدم . شاید واقعا رسمه که فقط شب امتحان درس بخونیم .ولی نمی تونم .... فکرشو که می کنم چطور " استاتیک " رو فقط یک هفته می خونن و می رن سر جلسه حالم بد می شه . پس بهتره به روش خودم ادامه بدم .

ایرادی نداره تنها می رم هوا خوری ...

نهی از معروف

mrghavami — Wed, 04 Jun 2008 12:03:18 GMT

بخش اول .

دوستی داشتم که یه جورایی با دورو بریاش خیلی فرق داشت . فرق داشتن حتما نباید خوب یا بد بودن باشه . منم تاکیدی روی این ندارم که خوب بوده یا بد و فقط اینو می گم که مثل اطرافیانش نبود . اصلا...

جالب اینجاست که واسه خودشم مهم نبود که بقیه چه فکری در موردش می کنن و شایدم اصلا فکر نمی کرد که با بقیه متفاوته . هر کدوم از دوستاش هم که میدیدنش میومدنو دوساعت نصیحتش می کردن که اینطوره و اونطوره ، عزیز من باید اینجوری زندگی کنیو فلان کارو نباس بکنیو ... این بابا هم وای میستاد و با آرامش گوش می کرد ولی یه گوشش در بود و ... انگار نه انگار که اصلا چیزی شنیده . راه خودش و میرفت و به هیچ کسو هچ چیزم کاری نداشت . حتی خود من هم از کسایی بودم که بعضی وقتا اعصابم میریخت به هم از بعضی کاراش ، ولی هیچ وقت به روش نمیاوردم .

بخش دوم .

پدر مادرا عادت کردن که هر ثانیه و هر لحظه بگن این کارو بکن اون کارو نکن . بیا این ور نرو اون ور ... و هزار جور امرو نهی دیگه که اولا از امرو نهی هایی که تو بچگی شدن نشئت می گیره ثانیا اونایی رو که به دنیا آوردن همیشه بچه فرض می کنن. این جور پدر مادرا تو همه جای اجتماع هستن همیشه بالاتر از بقیه میبینن خودشونو و همیشه هم فکر می کنن که باید دیگرونو نصیحت کنن که چی درسته و چی نیست و جالبه اگه برید تو زندگیشون و کمی تفحص کنید می بینید که اینایی رو که می گن ، فقط میگن و هیچ کدومو انجام نمیدن .

بخش سوم .

چند سالی از اون زمستون سرد و زیبا میگذره . ولی این دوستم هیچ تغییری نکرده . تو این چند سال از در خونه که می رفت بیرون طعنه و زخم زبون زدنا شروع می شد تا زمانی که برسه به مقصد . توی مقصد هم باز طعنه . آخه طعنه از کی؟ از کسایی که نه میدونن این چرا اینجوری شده و نه می دونن که دردش چیه . اصلا باید گفت درد ؟ یا که نه ؟ شایدم شادی باشه ؟ ولی به هر حال بقیه که به این چیزا فکر نمی کنن فقط چیزیو که میبینن ، می گن .

این عزیز هیچ کدوم از این حرفا رو گوش نمی کرد و راه خودش رو ادامه می داد . من هم که فقط همراهیش می کردم . تو کل این مدت حس می کردم در حال تماشای فیلمی هستم که آخرش رو میدونم شیرین تموم میشه ولی اینکه شیرینیش چه طعمی داره برام جای سوال داشت . تا اینکه دیشب یه گاز کوچولو زدم و طعمشو چشیدم ...

خیلی لذت بردم از راه سپری شده . راهی که بی فایده نبود . راهی که در نهایت بهم نشون داد" ثبات "یعنی چی . اینکه آدم باید قوی باشه و هیچ چیز منحرفش نکنه از مقصود . این دوستم و همه ی این راه و همه ی اون آدمای بین راه یک " نشونه " بودن تا اینا رو بهم بفهمونن .

بخش چهارم .

شاید پدر مادرا و دیگرونی که خودشونو جای پدر مادر میذارن ماها رو خودشون می بینن . یعنی ماها رو موجودی فرض می کنن که می تونن با تعلیم دادنش به اون چیزایی که حتی تو خواب ندیدن برسن . شاید دلیل گفتن بیش از حدشون اینه که خودشون نتونستن این کارا رو انجام بدن و انقدر میگن و میگن تا ما هم انجام ندیم ما هم به فرزندمون انقدر میگیم و می گیم که در نهایت اونم انجام نمیده . اونم .... و این پروسه ادامه داره . حالا یه بار هم که شده بیاید امتحان کنیم نگفتن و صبر کردن رو . فقط دیگرون رو در اون هدفشون همراهی کنیم و هیچ نصیحتی نکنیم . اون شخصی که هدفی واسه خودش مشخص کرده حتما واسه رسیدن بهش از من و شما بیشتر تحقیق و در نهایت تلاش می کنه . پس گفتن ما چیزی جز به هم ریختن افکارش نیست . یعنی واقعا ما انقدر بیکاریم که فقط داریم به گفتن کار درست به دیگرون فکر می کنیم؟ واقعا خودمون نباید به چیزی برای خودمون فکر کنیم ؟

بخش پنجم (آخر).

خیلی غروب قشنگیه . بارون داره میاد ولی هوا زیاد سرد نیست . می خوام به دوستم زنگ بزنم و اگه شد قرار بزاریم و بریم بیرون قدم بزنیم . شایدم رفتیم پارک لای درختا نشستیم . الآن می خوام با کسی باشم که تو زندگی " همراهیم " میکنه ...

ایمان قوامی ( خرداد 1387 )